Voortgaan is één van die thema’s die me sinds mijn eerste stappen op het Boeddhistische pad recht in mijn hart /geest troffen. Het greep me aan toen ik voor het eerst las hoe de Boeddha, toen nog Prins Siddharta, zijn familie en zijn comfortabele leventje achter zich liet omdat hij had gezien hoe onbevredigend het leven is, hoe niets vast staat en hoe we allemaal ooit zullen ziek zijn, oud worden en dood gaan. Hij was opgegroeid in een beschermde omgeving, waarin zijn vader hard zijn best deed om het hem zo aangenaam mogelijk te maken. Op een dag maakte hij een tochtje rond de stad en zag voor het eerst een oude man, een zieke man, een lijk en een spirituele zwerver. Waarschijnlijk had hij voorheen wel zieke en oude mensen gezien, maar op dat moment zag hij het voor het eerst. Ik herken dat wel vanuit mijn eigen ervaring, die momenten waarop ik plots iets doorheb of iets echt zie. Misschien fiets je jaar in jaar uit dezelfde weg en op een dag zie je plots een huis, een boom of een ander opvallend iets en je zou gezworen hebben dat dat er niet was de dag voorheen. Alleen, huizen worden niet gebouwd in één nacht en bomen groeien niet in 24 uur… In het midden van de nacht sloop hij weg uit het paleis op zoek naar de Werkelijkheid. Wat betekent dat voor degenen die in de Boeddha zijn voetspoor treden? Voortgaan betekent een groep achter je laten, jezelf los maken en op zoek gaan naar je eigen identiteit. De Boeddha verliet de groep ‘s nachts en niemand merkte het op. Wanneer je je los maakt van een groep ziet de groep je eigenlijk niet vertrekken omdat ze de persoon die weggaat niet écht zien. Ze zien een dochter, een partner, een collega of welke rol dan ook vertrekken maar niet de persoon zelf. Iedereen die de leer van de Boeddha toepast, zal vroeg of laat moeten voortgaan. Soms is dat fysiek, soms emotioneel, soms heel drastisch, soms heel geleidelijk. Voor mij is het behoorlijk drastisch gegaan. Ik zag dat bepaalde delen in mijn leven niet in lijn waren met mijn waarden en besloot daar wat aan te doen. Ik ben naar Engeland verhuisd om te wonen en werken met andere Boeddhisten, om mijn beoefening te delen en te verdiepen. Mijn moeder zag enkel haar dochter vertrekken, de mensen op mijn werk enkel hun collega, vrienden enkel hun vriendin. Het was zeker niet makkelijk om de stap te zetten en hoewel mijn hart er wel voor het grootste deel achter zat, merk ik nu, anderhalf jaar later, hoe ik vele beslissingen heb genomen vanuit de rational mode en hoe, met tussenpozen, ik mijn hart moet bijbenen. Soms bedenk ik dat het zoiets is als een zeebodem verschuiving. Aan de oppervlakte lijkt er op het eerste moment niets te gebeuren, dan komt er een enorme golf die alles overspoelt en dan lijkt het weer rustig. Maar in de diepte is er vanalles gaande. Alle leven diep onder het wateroppervlak zoekt naar een nieuw evenwicht en het duurt een hele tijd voor de rust ook daar is teruggekeerd. Het is een proces van integratie en van meer en meer mezelf worden. Hoewel ik nu veel meer met mensen ben en veel meer deel, lijkt juist dat ertoe bij te dragen om meer een individual te worden. Voor mij is het voortgaan een proces, steeds op een dieper niveau voortgaan. Regelmatig begin ik door mijn spullen te gaan en vraag ik me af waarom ik in hemelsnaam de moeite nam om ze naar hier te verhuizen. Ik kan ze nu makkelijk loslaten, maar een jaar geleden kon ik dat blijkbaar nog niet. Maar het is natuurlijk niet alleen voortgaan van fysieke dingen. Voortgaan van mijn gewoontes is meestal veel moeilijker omdat ze veel dieper in mijn wezen zijn geworteld. Het is soms ook heel beangstigend. Ik merk dat ik soms helemaal niet wil voortgaan, dat ik geen individual wil worden. Soms wil ik gewoon samen met mijn vrienden voor Toevlucht gaan. Maar in the end moet ik het alleen doen. Deze morgen toen ik zat te ontbijten dacht ik over hoe groot de impact van die ene beslissing is op mijn leven. Hoe anders mijn leven is, maar ook hoe het opnieuw condities zijn. Goed, het zijn andere condities en hopelijk ondersteunen ze mijn beoefening, maar het zijn condities. En dus zal ik ze ook moeten achterlaten op een bepaald moment, een nieuw voortgaan. But not quite yet…
Mieke
(Mieke is een mitra uit Gent die sinds anderhalf jaar in een VWBO-community in Cambridge woont en daar werkt in een boeddhistische context, meer bepaald bij Windhorse)
